mamoru.blog.pl

Trudno powiedzieć, co dokładnie dzieje się ze mn± teraz. Jak na razie z powodzeniem uciekam od tego, o czym powinnam my¶leć i zajmuję się w głowie wył±cznie urojon± fikcj±. Teoretycznie mogłabym przestać, ale moment, kiedy przestanę, może być dla mnie nie do zniesienia. Poza tym, to nie takie łatwe, bo podchodzi pod uzależnienie. Najlepiej to robić przed komputerem. Wtedy wszyscy my¶l±, że to jego wina. A tak naprawdę nic co tu jest za bardzo mnie nie interesuje. Wszystko co potrzeba do ratowania siebie mam w głowie. Zakładam, że jest to ostateczny sposób ratowania się przed sob± umysłu. Tyle że umysł chc±c pomóc, tylko pogarsza samopoczucie jeszcze bardziej.

Wszystko wokół się zmienia. Jest to najwspanialsza i najgorsza chwila, kiedy spotykasz kogo¶, kogo kiedy¶ znałe¶. Jest dobrze, fajnie, aż w końcu rewelacyjnie, a jak się rozchodzicie nagle zdajesz sobie sprawę, że tylko ty stoisz w miejscu, tylko ciebie wszyscy zostawiaj± z tyłu i, choćby nie wiem jakim stopniu kto¶ byłby nadpobudliwy, roztrzepany, mało inteligentny, a nawet ¶mierdz±cy za czasów szkolnych, beznadziejn± osob± jeste¶ tylko ty. I ty masz marzenia, o których intensywnie my¶lisz cały dzień i do których wzdychasz, ale to kto¶ obcy je spełnia tak po prostu, z łatwo¶ci±, codziennie ma twoich marzeń coraz więcej i na dodatek będzie tylko lepiej, bo choćby nie wiem co, on się tym nie przejmuje. I nie popełni błędu staraj±c się aż za bardzo. I każdy jeden człowiek będzie go uwielbiał. I nieważne jest to, ile ten kto¶ będzie przy tym udawał, ile przeprowadzi fałszywych rozmów o piwie, cyckach, chujkach, stukaniu siebie nawzajem i innych takich. On ro¶nie w oczach, jeszcze i jeszcze, staje się kim¶, kiedy ty malejesz i nie liczysz się w społeczeństwie. A jego dobra passa trwa i trwa i już nigdy nie zniknie, wszystko co dobre weĽmie i już w ci±gu chwili (brzmi jak w Biblii) będzie miał podwójne dobre, a wszystko tylko dlatego, że uważa to za oczywisto¶ć i nie boj±c się pomyłek, nie popełnia ich.

Pierwszy dzień od wyjazdu mamy na wakacje. Bez mamy trudno, więc współpracujemy. Ja czytam yaoi pół dnia. Tata do pierwszej w nocy prowadzi przez telefon rozmowy zagraniczne i urz±dza na balkonie bibę dla jednego. Golden Pair mitai.
mamoru 2009-08-16 01:32:16 skomentuj (3)

I tylko dziwnie się robi, i trudno wytrzymać. Dlaczego wszystko, co najlepsze, musi się ł±czyć aż tak bardzo ze wszystkim, co najgorsze? W życiu nie przestanę czuć się winna i już zawsze będę mieszać obłęd z normalno¶ci±. Oprócz tego nadal nie rozumiem, dlaczego Mendoza pisz±c o starożytno¶ci uważa za rzecz istotn± wspomnieć o przelatywaniu się od tyłu w każdym rozdziale. Rozumiem dobrze jego fascynację, ale jednocze¶nie co¶ tu ¶mierdzi. Naprawdę, ile można zaczynać o czym¶ mówić i urywać tak po prostu?XD
mamoru 2009-08-10 21:19:24 skomentuj (1)

a-A-a. Dawno mnie tu nie było. Jednak czy jestem, czy nie, jak zawsze wszystko rozwalam. Tata mówi, że nie ma nic gorszego niż pisanie bloga w internecie. Ale może w dzisiejszych czasach inne ¶rodki wyrazu emocji oprócz przekleństw, blogów i pseudoironicznych komentarzy na forum po prostu nie istniej±? Czas, w którym zaczynam zachowywać się normalnie jest jednocze¶nie czasem, w którym nie mogę poradzić sobie sama ze sob± najbardziej. Chciałabym z kim¶ porozmawiać raz na zawsze i mieć ze wszystkim spokój, ale nie widzę powodu, żeby kogokolwiek dołować. Podaję zatem wszystkim po minimalnej dawce informacji na raz. Zreszt±. słysz±c cokolwiek więcej, i tak wszyscy by się przestraszyli. A zatem zostaje tylko blog. Pamiętnik pisany odręcznie jest jeszcze bardziej ryzykowny, a poza tym, ręczne pisanie, i to jeszcze od razu po notatkach szkolnych, po prostu boli. SprawdĽmy, czy umiem jeszcze blogować. Przynajmniej poćwiczę sobie trochę unikanie powtórzeń w zdaniach. Jak mi się poszczę¶ci, to może nawet zdam maturę z polskiego.
mamoru 2009-08-08 22:18:33 skomentuj (1)

19 maja
Poniedziałek.
Mikołaja, Piotra.

Całuj powoli.
Kiss slowly.

Nie mam kogo całować.
Ten kalendarz zawsze był jaki¶ dziwny.
mamoru 2008-05-20 23:38:15 skomentuj (2)

Nie lubię siebie, bo nigdy nie wysłuchuję innych, tylko opowiadam im o swoich problemach, aż wymęczę każdy do tego stopnia, że nie mam siły o nim my¶leć i wydaje mi się odległy.

Nie lubię innych, bo nigdy nie chc± być przeze mnie wysłuchani, tylko cierpliwie czekaj± aż dokończę swoj± opowie¶ć, a potem chc± mangę lub pracę domow±.
mamoru 2008-05-13 19:56:21 skomentuj (1)

Jest to do¶ć dużym ein Problemem. Że mój emocjonalny trzyletni zastój nagle dobiegł końca, mam w głowie za dużo my¶li na raz. Je¶li je wypiszę w punktach tutaj, mniej więcej wycinaj±c niektóre fakty, żeby nikt realny się nie domy¶lił do końca o co chodzi, będ± wygl±dały żało¶nie. Je¶li ich nie napiszę tutaj, to nie przestanę wypowiadać ich na głos wszystkim dookoła i wtedy - będ±c głupia - nie pominę żadnych faktów i każdy będzie miał na mnie haka, bo będzie wiedział co¶, czego nie powinien. Przez ostatnie dwa miesi±ce, czy nawet dwa tygodnie, rozrzuciłam o sobie tyle informacji, że jest mi teraz niezmiernie głupio i wiem, że to nigdy nie powinno się stać. Je¶li w zupełno¶ci zostawię swoje my¶li dla siebie i ani ich nie napiszę, ani nikomu niczego nie opowiem, to prawdopodobnie nie wytrzymam ze sob± jednego dnia. Jestem w kropce. Pozostaje mi stosować i polecać Capivit Hydro Control.
mamoru 2008-05-12 14:55:14 skomentuj (1)

Czyjego? Mojego. Uważam, że jest ¦WIETNY. Przeczytałam TYLE rzeczy, które kiedy¶ się stały, a ja o nich nie pamiętałam. Muszę trochę się za niego zabrać. Znowu spisać rzeczy, których nie chcę zapomnieć. Ja wiem, że one s± bardziej złe niż dobre, ale te złe rzeczy kochaj± mnie tresować. Wczoraj na przykład stała się dziwna rzecz. Zaczęłam sobie wyobrażać jakie¶ dziwne zdarzenia, które nigdy nie będ± mieć miejsca i się popłakałam, jak najbardziej z niczego. Bo te moje my¶li... to nawet nie była ¶mierć ludzi, to była fobia przed społeczeństwem w moim wykonaniu. Nic ważnego.
Nie wiem jak wyrazić swoje my¶li. Wszystko mi się pisze tak jako¶ chaotycznie. CHOCIAŻ na polskim nagle zaczęłam dawać czadu i dostawać 6-stki za wypracowania. Ale to dlatego, że zostałam wiele razy skrzywdzona. I wyżywam się na ludziach pisz±c o nich, ale nie bezpo¶rednio.
Muszę teraz powiedzieć trochę o przerwie na Wszystkich ¦więtych. Dwa dni zajęło mi zbieranie siły po szkole. Jak w szpitalu, w wakacje. Pierwszy tydzień wegetowałam. Jak ludzie mijali mnie na korytarzu wołali na mnie "Krecie!", bo szłam z prawie zamkniętymi oczyma. Czułam się BARDZO dziwnie i naprawdę NIGDY nie działo mi się nic podobnego. Po wszystkich ćwiczeniach kładłam się i leżałam cały dzień. To był pierwszy tydzień, mój pierwszy prawdziwy odpoczynek od roku szkolnego, to było w lipcu i choć czerwiec był wolny, to nie umiałam go zorganizować. Nie miałam co ze sob± zrobić. Nie miałam z kim wyj¶ć. Można by było powiedzieć, że pół dnia wstawałam, a następne pół szykowałam się do spania. I tu następuje punch line.
NIKT kto zna mnie z Łodzi nie jest sobie w stanie wyobrazić co się dzieje po pierwszym tygodniu, w którym tylko ¶pię. Jak ja zaczynam się emocjonować mówi±c o czymkolwiek, ćwiczyć, biegać, skakać, cieszyć się, głupio się czesać żeby wszyscy się ¶miali że jestem głupia, żebym ja sie mogła ¶miać że to oni s± głupi, bo my¶l± że jestem głupia i nie wiedz±, że to tylko żart... KOCHAM SZPITAL W OCHOJCU! NIGDZIE nie znalazłam nikogo, kto łapał by moje żarty i słuchał mnie bez przerywania mi i bez miny "To jest żałosne". Ja wiem, że osoby, które tam spotykam potem się rozjeżdżaj± i byłam dla nich tylko jedn± z wielu znajomych. I to jest ta różnica. Oni DLA MNIE byli jednymi z moich JEDYNYCH i NAJLEPSZYCH znajomych. Tak bardzo uwielbiam ich wszystkich.
W każdym razie, co się stało po Wszystkich ¦więtych. Siedziałam dwa dni. Naprawdę siedziałam i my¶lałam. A potem, jak wstałam, nagle w głowie zahuczała mi piosenka "DOKTOR PIOTRO NASZYM PRZYJACIELEM JEST I ORTOPEDˇ TEEEEEEEEEEEEEEEEEEEŻ". Jak ja rzuciłam karimatę na dywan i jak entuzjastycznie zaczęłam syczeć metodę... "Skoro i tak tu siedzę, skoro i tak nie wychodzę, nie będę marnować czasu na siedzenie przy komputerze! Gdyby tylko ten sam czas przelać na ćwiczenia, gdyby dać z siebie wszystko! Wtedy pojadę do Katowic i doktor Piotro będzie musiał mi powiedzieć:
- Noo mam ci zł± wiadomo¶ć do przekazania, nie jeste¶ już krzywa, idziemy na piwo!
- A chodĽmy, tyle że jestem abscynentk±!"
Tak to nagle zobaczyłam sobie w głowie. Zobaczycie, będę prosta.
mamoru 2007-11-12 17:23:09 skomentuj (3)

No nieeeeeee no, miałam zamiar tak ładnie ćwiczyć na kręgosłup, ale nie mogę zaznać spokoju. Pan Gil przyszedł, o¶linił mi cał± koszulkę, po czym usadowił się na mojej karimacie i prykn±ł na głos. Co to ma być! Jestem zbyt oburzona żeby ćwiczyć!
mamoru 2007-11-06 17:46:44 skomentuj (0)

Zaczęło się od tego, że odbierałam okulary. Siedziałam w Empiku i czytałam, a mama jak mnie znalazła nakrzyczała na mnie, bo siedziałam w jednym miejscu, tam, gdzie mówiłam, że będę, a ona nie mogła mnie znaleĽć.

Wróciły¶my do domu. Taty już wtedy nie było. Poszedł na rower.
A mama z siostr± poszły sobie nakupować ubrań w nocnym kupowaniu w Manufakturze. Powiedziałam: "Kupcie mi mangę". Usłyszałam "Nie". No, i wtedy wyszły. Ja zostałam.

A teraz jest 23:30. One kupuj± ubrania. Tata jeszcze nie wrócił z roweru, a ja siedzę jak debil. Siedzę i imituję ¶piew albo siedzę i imituję grę "Sleepless beauty" na pianinie.

Pan Gil rozumie powagę sytuacji. Nie ucieka z koszyczka, kiedy się do niego przytulę. To my zostali¶my z tyłu, żeby martwić się za wszystkich.
"Niezależnie od tego co oni głupiego zrobi±, nam pozostaje żyć" - powiedziałam do Gila.

Nie wiem, czy bardziej boję się tego, że tata nie wróci, czy awantury jaka będzie, jak wróci. Jak o tym my¶lę, to nagle widzę tamtego pijaka o którym pisałam, co zygzakiem wsiadał na rower i odjechał, również zygzakiem (patrz: kilka notek niżej).

I znowu nie wyrobię się do szkoły.

(I teraz, jak to piszę, słyszę kiboli ze swoim "JEBAĆ, JEBAĆ!" i serce zamiera żeby słyszeć dokładniej, i jakie¶ małe życzenie słyszę w oddali, żeby jednak wrócił).

Nie wyrobię się ogólnie ze wszystkim, z czym chciałabym się wyrobić.
I już zawsze jaka¶ anonimowa infekcja będzie mi wyżerała jajowody, a wszyscy lekarze będ± mieli to w dupie. I będę lać, dopóki nie zapełnię wszystkich zbiorników wodnych ¶wiata.

A jednak dzisiaj cieszyło mnie, jak z mokrymi włosami wyszłam na dwór, bo ¶pieszyłam się na angielski, miałam w plecaku szczoteczkę i butelkę z wod± i kupiłam pastę po drodze, bo w domu nie było, i myłam zęby na ulicy, po drodze na angielski.
Potem był angielski i cały czas się ¶miałam, a jeszcze póĽniej przytargałam pełno papieru, chusteczek i past do zębów do McDonalda, gdzie zjadłam mnóstwo niezdrowych rzeczy, poszłam do kibla i jaki¶ chłopiec, który wszedł z mam±, pukał cały czas do drzwi, chociaż byłam tam może 2 minuty i krzyczał "PROOSZĘ PANIIIIIIIIIIIIIII, A MOŻNA TAM WEJ¦Ć?"
mamoru 2007-10-06 23:46:24 skomentuj (1)